Samandi (Ένωση με το Θείον)

Samandi (Ένωση με το Θείον)

STREFI 1

Διαλύθηκαν τα πέπλα του φωτός και της σκιάς,

και κάθε καταχνιά της λύπης διαλύθηκε κι αυτή’

εγλύστρησε γοργά κ’ εχάθηκε η χαρά.

Τα ψεύδη των αισθήσεων τελείωσαν κι αυτά.

Αγάπη, μίσος, θάνατος, αρρώστια και ζωή

έσβησαν απ’ την ψεύτικη εικόνα της υπάρξεως.

Την ταραχή που προκαλεί το δίμορφο της φύσεως

την έσβησεν η σκέψις που φέρνει η διαίσθησις.

Ούτε παρόν ή παρελθόν ή μέλλον πια για μένα,

αλλά, χωρίς διακοπή, παντού Εγώ και πάντα Εγώ μονάχα.

Πλανήτες, άστρα, αστερισμοί και ξαφνικοί κατακλυσμοί,

απύθμενα φλέγοντα βάραθρα της δημιουργίας,

παγετώνες, ακτίνες υπερκόσμιες, και πύρινα ηλεκτρόνια

των ανθρώπων όλων οι σκέψεις, παρελθόντων αιώνων, τωρινές κι

μέλλουσες,

κάθε φύλλο φυτού, εγώ, και όλη η ανθρωπότης,

κάθε ξεχωριστό του μόριο του κοσμικού κορνιοτού,

θυμός και απληστία, θέρμη ζωής μετάνοια, Καλό, Κακό,

τα πάντα εγκολπώθηκα για να τα μετατρέψω

σε αίματος ωκεανό, μέσα, βαθιά στο είναι μου.

Η αμέτρητη χαρά που φέρνει ο στοχασμός

και που τα δακρυσμένα μάτια μου σκεπάζει,

ξεσπά σε φλόγες αθάνατης ευδαιμονίας,

που όλα τα καλύπτει: και δάκρυα και το σώμα, κι ολόκληρο εμένα.

Έσύ ΄σαι Εγώ, κ΄ Εγώ είμαι Σύ΄

μαζί και η Γνώσις. Ένα είμαστε όλοι:

αδιάκοπη συγκίνησις κι ατάραχη παντοτινή γαλήνη,

που καμμιά φαντασία δεν είχε ποτέ συλλάβει΄

ευδαιμονία υπέρτατη, περ΄από κάθε προσδοκία.

Ω, ένωσις με τον Θεό! ασύλληπτη κ για την ποιό μεγάλη φαντασία

Δόξα Ψυχής!

με πλήρη την αντίληψη της θείας ευλογίας, και όχι του πνεύματος,

απλώς ερεθισμός παροδικός όπου συνέρχεται κανείς

αλλά που μένει κι επεκτείνεται περ΄από κάθε όριο που έχουν οι θνητοί και φτάνει ως τα πέρατα, ως την αιωνιότητα,

εκεί όπου ο Κοσμικός Ωκεανός συγχέεται στο ‘Απειρο,

εκεί οπού κ’ εγώ, και ο μικρός μου εαυτός αποτελούμε, μ’ όλα τ’αλλα

{Ενα.

Ακούγονται ασθενικά εσχάτων μορίων ψιθυρίσματα,

κ’ η μαύρη γη με τα βουνά, τους κάμπους, τα νερά,

ακόμα και οι θάλασσες, γινήκανε ατμός και νεφελώματα!

Από χαρά γεννήθηκα, και ζω για τη χαρά.Μέσα σ’ αυτήν διαλύομαι.

Τέσσερα πέπλα, που σκεπάζανε τα στερεά και τα υγρά. Το φως και τους ατμούς, ανασηκώνονται.

Βλέπω τον εαυτό μου στο κάθε τι και όλα συγχωνεύονται

μες΄τον μεγάλο μου τον Εαυτό.

Εφύγανε δια παντός οι αναμνήσεις των θνητών,

οι άστατες εκείνες σκιές που τρεμοσβήνανε.

Τού πνεύματός μου ο ουρανός ψεγάδι κανένα δεν έχει,

ούτε εδώ κάτω, ούτε ψηλά, ούτε και παραπάνω.

Αιωνιότης και Εγώ, μια γίναμε ακτίνα.

Από μικρή, χαρούμενη που ήμουν φυσαλίδα

έγινα θάλασσα πλατιά χαράς πραγματικής.

Απόσπασμα από το βιβλίο του Παραχάμσα Γιογκανάντα ” Η Αυτοβιογραφία ενός Γιόγκι ” ( Μετάφραση Ι.Βορρέ),που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις της ΕΣΤΙΑΣ. 

Σχολιάστε

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

Χρησιμοποιώντας τον ιστότοπό μας, αποδέχεστε τη χρήση cookies. Περισσότερες πληροφορίες

The cookie settings on this website are set to "allow cookies" to give you the best browsing experience possible. If you continue to use this website without changing your cookie settings or you click "Accept" below then you are consenting to this.

Close